در هفت روز هفت کاهن با هفت شیپور شهر اریحا را به تسلیم واداشتند و در هفتمین روز، هفت بار شهر را دور زدند.
چهل شبانه روز باران ادامه داشت که طوفان بزرگی به پا کرد.
چهل شب و چهل روز موسی با یهوه در کوه سینا گفتگو کرد.
چهل سال فرزندان اسرائیل در بیابان سرگردان بودند.
شش و هفت و چهل، اعداد نحس عبیر بودند و دین مسیح هفت را به ارث برد:
هفت گناه کبیره، هفت فضیلت، هفت روح خدا، هفت شادی مریم عذرا، هفت شیطان رانده شده از وجود مریم مجدلیه.
بابلی ها و ایرانی ها شصت و مضارب ان را ترجیح می دادند:
خشایارشاه هلس پونت (تنگه ی داردانل) را با سیصد تازیانه تنبیه کرد و داریوش فرمان داد تا آب رود گوندس سیصد و شصت کانال بیاندازند و در بیابان پراکنده کنند، زیرا یکی از اسب های او در رودخانه غرق شده بود.
پوانکاره می گوید:ارزش های مذهبی با طول و عرض جغرافیایی تغییر می کنند؛ در حالی که می بینیم 3و7و10و13و40و60، مورد نظر خاص بودند، عملاً می بینیم که هر یک از اعداد در جاهای مختلف و دوره های متفاوت، مفهوم مقدس و مرموزی داشته اند. مثلاً بابلی ها به هر یک از خدایان خود عددی کمتر از 60 وابسته می کردند و این عدد مرتبه ی آن خداوند را در سلسله مراتب آسمانی نشان می داد.
جالب توجه اینکه فیثاغورسیان نیز نظیر بابلی ها عدد را می پرستیدند، چنین می نماید که آنها به خاطر اینکه با فراموش کردن عددی ، آن را نرنجانند، به اغلب اعداد کمتر از 50 ، منزلتی الهی نسبت می دادند.
